Mijn benauwende bubbel: Mijn visie op de samenleving
Allereerst welkom op mijn blog; fijn dat je interesse hebt in mijn persoonlijke verhalen. Ik heb dit blog opgezet omdat ik merk dat ik steeds meer frustratie heb over hoe het er in onze maatschappij aan toe gaat. Het lijkt alsof er van alle kanten aan je getrokken wordt en dat je je voorbeeldig moet gedragen, anders word je gecanceld. Steeds meer regels benauwen onze samenleving en maken het leven van de gewone burger steeds moeilijker. Vaak vraag ik me bij het invoeren van een bepaalde regel of wet af: wie bedenkt dit nou en waarom moet dit per se in de wet komen? Tegelijkertijd zie ik dat er op andere, veel belangrijkere gebieden—zoals woningbouw, cultuurverloedering en maatschappelijke verharding—nog steeds niets wordt gedaan.
Blijkbaar is het veel belangrijker dat mensen geen sigaretje meer mogen opsteken op het terras dan dat er dagelijks vechtpartijen, overvallen en andere treurige gebeurtenissen plaatsvinden in Nederland. In mijn ogen is de prioritering van de regering compleet van slag, en de hoge heren en dames in Den Haag en de lokale politiek leven in een betonnen bubbel waar ze maar niet uit lijken te komen.
Zet voor de grap eens NPO Politiek aan en kijk een paar uurtjes naar het tomeloze gediscussieer van volwassenen die elkaar proberen af te branden. Urenlang stellen de kamerleden steeds dezelfde vraag in een ander jasje aan elkaar. Het doel? Net zo lang doorgaan tot de ander zich verspreekt of het even niet meer weet. “Ha, nu heb ik je!” En dan kunnen ze de ander aan de schandpaal nagelen zodat heel Nederland kan zien dat ook zij maar menselijk zijn. Het gaat blijkbaar niet meer om doelgericht kijken naar wat het beste is voor het land, maar om jezelf of je partij in een goed daglicht te zetten. De burger? Die telt, als je een paar uur hebt gekeken, totaal niet meer mee. Het schaamt me diep dat wij hier zoveel geld voor moeten betalen en dat we in een wildwaterbaan zitten richting een catastrofale samenleving waarin niemand elkaar meer vertrouwt of aankijkt. “Welterusten, mijnheer de president” van Boudewijn de Groot is in mijn ogen net zo actueel als in 1966, en dat is natuurlijk een blamage voor onze democratie en samenleving. Als er een Guinness Book of Records zou bestaan voor hanengevechten, dan zou de Tweede Kamer met kop en schouders winnen na 50 jaar sinds dit nummer.
Maar het is natuurlijk niet alleen de regering waar ik iets over te melden heb; het is de totale doctrine die momenteel in Nederland wordt verkondigd. Aan de ene kant moeten we heel tolerant zijn, maar aan de andere kant wordt hier niet echt actief aan meegedaan. Tolerantie stopt bij veel mensen bij de voordeur en niet verder. Met “de voordeur” bedoel ik de eerste hersencellen die worden bereikt via het oor of oog. Hoe kan het dat mensen in hun directe omgeving elkaar wel respecteren en waarderen, maar zodra het een “vreemde” is met dezelfde waarden en normen, dit ineens anders wordt gezien? Willen we in de basis niet allemaal hetzelfde: een dak boven ons hoofd, een liefdevol gezin, eten en drinken, het liefst met een stralende zon die iedere dag schijnt?
Wanneer ik naar de media kijk, hameren ze erop dat we inclusief en divers moeten zijn, maar in de realiteit doet deze media daar helemaal niets aan. Ja, we zien wel veel transgenders en LHBT+ mensen op tv, want “dat hoort zo” tegenwoordig. Begrijp me niet verkeerd, ik heb daar helemaal geen moeite mee, maar deze kleine groep wordt op een voetstuk gezet terwijl bijvoorbeeld mensen met een beperking—meer dan 3 miljoen in Nederland—zelden in de media zichtbaar zijn.
Om mijn verhaal toch enigszins positief af te sluiten, wil ik zeggen dat er al veel is veranderd. Echter, de verandering moet niet stil komen te staan, zoals ik nu een beetje voel. Als we met z’n allen wat meer rekening en oog voor elkaar hebben, dan ben ik ervan overtuigd dat we een mooie toekomst kunnen bouwen.
